அகப் பரப்பிரம்ம குருகுலம்

"அகப் பரப்பிரம்ம குருகுலம்" என்ற சொற்றொடர், மனித வாழ்க்கையின் வெளிப்புற நிகழ்வுகளைத் தாண்டி, உள்ளத்தின் ஆழத்தில் மறைந்திருக்கும் பரம உண்மையை உணரச் செய்யும் ஒரு ஆன்மிக தத்துவமாகும்.

இது ஒரு மதத்தின் வரையறைக்குள் அடங்கிய கருத்தல்ல; மாறாக, மனிதனின் சுய விழிப்புணர்வு முதல் பரம்பொருள் உணர்வு வரை நடைபெறும் அகப் பரிணாமத்தின் மெய்யான விளக்கம்.

"அகம்" என்பது வெறும் மனம் அல்ல. அது நினைவு, உணர்வு, சிந்தனை, ஆன்மா, உள்ளுணர்வு ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேரும் புனிதத் தளம்.

மனிதன் பொதுவாக உலகத்தை வெளியில் தேடுகிறான் — அன்பை மனிதர்களில், அமைதியை இடங்களில், இறைவனை கோவில்களில், ஞானத்தை புத்தகங்களில்.

ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் அவன் உணர்கிறான்: வெளியில் தேடிய அனைத்திற்கும் வேராக இருப்பது தனது அகமே என்று. அந்த தருணமே ஆன்மிகப் பிறவி.

அகம் என்பது ஒரு சிறிய உடலுக்குள் அடங்கிய ஒன்று அல்ல; அது ஒரு நுண்ணிய பிரபஞ்சம். அதில் எண்ணங்களின் அலைகள் இருக்கின்றன, உணர்வுகளின் கடல்கள் இருக்கின்றன, மௌனத்தின் விண்மீன்கள் இருக்கின்றன.

மனிதன் தன் அகத்திற்குள் செல்வதற்குத் தொடங்கும் போது, அவன் வெளி உலகத்தின் சத்தத்திலிருந்து விலகி, உள்ளத்தின் அமைதியைக் கேட்கத் தொடங்குகிறான். அந்த அமைதியில்தான் பரம்பொருளின் முதல் ஒலி பிறக்கிறது.

"பரம்" என்பது எல்லைகளால் கட்டுப்படாத சுத்த சித்தம். அது உருவமற்ற ஒளி. பிறப்பும் இறப்பும் கடந்து நிற்கும் நித்திய உண்மை.

அதை கண்களால் பார்க்க முடியாது; ஏனெனில் அது ஒரு உருவம் அல்ல. அதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது; ஏனெனில் அது மொழியைத் தாண்டிய அனுபவம்.

பரம் என்பது: காற்றின் அமைதியில் இருக்கும் உயிர்த்துடிப்பு, பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் மறைபேராற்றல், அன்பின் மூலாதாரம், அறிவின் ஆதாரம்.

ஒரு துளி நீர் கடலோடு கலந்து தனித்தன்மையை இழப்பது போல, அகம் பரத்தோடு இணையும்போது "நான்" என்ற தனிமை கரைகிறது.

வாழ்க்கையில் நிகழும் ஒவ்வொரு அனுபவத்திற்கும் ஒரு ஆழமான பொருள் உள்ளது.

துன்பம் வந்தால் மனிதன் உடைகிறான்; ஆனால் ஆன்மிகப் பார்வையில் துன்பம் என்பது விழிப்புணர்வுக்கான கதவு.

இழப்பு வந்தால் மனம் வலிக்கிறது; ஆனால் அதுவே பற்றுகளை விடுவிக்கும் பாடமாக மாறுகிறது.

சந்தோஷம் வந்தால் மனம் விரிகிறது; அப்போது அன்பின் உண்மை புரிகிறது.

இவ்வாறு வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணமும் ஒரு மறைஞானத்தை கற்றுத்தரும் ஆசிரியராக மாறுகிறது. அதனால் "பொருள்" என்பது வெறும் விளக்கம் அல்ல; அனுபவத்தின் மூலம் வெளிப்படும் மெய்யுண்மை.

பண்டைய காலத்தில் குருகுலம் என்பது குருவின் அருகில் இருந்து வாழ்ந்து கற்றுக்கொள்ளும் வாழ்க்கை முறையாக இருந்தது.

ஆனால் "அகப் பரப்பிரம்ம குருகுலம்" என்ற நிலையில், முழு வாழ்க்கையே குருகுலமாக மாறுகிறது.

இங்கு: இயற்கை ஒரு குரு, மௌனம் ஒரு குரு, துன்பம் ஒரு குரு, அன்பு ஒரு குரு, தியானம் ஒரு குரு, அனுபவம் ஒரு குரு.

அனைத்திலும் மேலாக, உள்ளத்தில் விழித்தெழும் சுத்தமான விழிப்புணர்வே உண்மையான குரு. ஒரு கட்டத்தில் மனிதன் வெளியில் வழிகாட்டலைத் தேடுவதில்லை; அவனது உள்ளுணர்வே அவனை வழிநடத்தத் தொடங்குகிறது. அதுவே அகஞானம்.

இந்தப் பயணத்தின் மிகப் பெரிய மாற்றம் "நான்" என்ற குறுகிய உணர்விலிருந்து "அனைத்தும் நான்" என்ற அகண்ட உணர்விற்கு செல்லுதல்.

அப்போது: போட்டி கரைகிறது, பொறாமை மறைகிறது, பயம் குறைகிறது, வெறுப்பு நீங்குகிறது.

ஏனெனில் அவன் மற்ற உயிர்களை தனித்தனியாகப் பார்க்கவில்லை; அனைத்திலும் ஒரே பேரொளியை உணர்கிறான்.

இந்தப் பாதையின் இறுதியில் மனிதன் பெறுவது ஒரு புதிய மதம் அல்ல, ஒரு புதிய நம்பிக்கையும் அல்ல.

அவன் பெறுவது: ஆழ்ந்த அமைதி, எல்லையற்ற அன்பு, பயமற்ற நிலை, அகந்தை இல்லாத விழிப்புணர்வு, பரம்பொருளோடு ஒன்றான உணர்வு.

"அகப் பரப்பிரம்ம குருகுலம்" என்பது ஒரு சொல்லோ, தத்துவமோ அல்ல.

அது: அகத்தை அறியும் அறிவு, பரத்தை உணரும் ஆன்மிகம், வாழ்க்கையின் மெய்ப்பொருளை உணரும் விழிப்புணர்வு, மனிதனை தன்னிடமிருந்து தெய்வீக நிலைக்கு உயர்த்தும் அகப் பயணம்.